Studio Munka Stowarzyszenie Filmowców Polskich

Wczesna młodość Munka przypadała na lata okupacji niemieckiej, podczas której był zmuszony się ukrywać, z powodu żydowskiego pochodzenia. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wyzwoleniu, podjął studia w Warszawie - na wydziale architektury na Politechnice, a potem, na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Ostatecznie, w 1947 roku rozpoczął studia w PWSFTviT w Łodzi. W 1951 roku ukończył tam reżyserię, choć początkowo studiował na wydziale operatorskim. Z łódzką Filmówką związany był także, już jako wykładowca, w latach 1957-61.

Przez pięć lat od ukończenia studiów pracował w Wytwórni Filmów Dokumentalnych, najpierw jako operator przy Polskiej Kronice Filmowej a następnie, jako reżyser filmów dokumentalnych.

Twórczość fabularna Andrzeja Munka charakteryzuje się niebanalnym i nowatorskim podejściem do tematu polskiego heroizmu i narodowej mitologii. W przeciwieństwie do Andrzeja Wajdy, Munk przedstawiał te najważniejsze w powojennej rzeczywistości zagadnienia, z właściwym dokumentaliście, chłodnym dystansem. Jego sposób przedstawienia niejednokrotnie ocierał się o satyrę czy groteskę, a w "Zezowatym szczęściu" wykorzystana została konwencja komediowa.

Pierwszym fabularnym filmem Andrzeja Munka był zrealizowany w 1955 roku "Błękitny krzyż". Film oparty na opowiadaniu Andrzeja Liberaka, był w znacznym stopniu zbliżony do dokumentu. Obok profesjonalnych aktorów wystąpili w nim prawdziwi uczestnicy rekonstruowanej akcji GOPR z 1945, podczas której rannych ze szpitala polowego na Słowacji, przeniesiono przez linie niemieckich posterunków.

W 1956 powstał, zrealizowany na podstawie wspólnego z Jerzym Stefanem Stawińskim scenariusza, "Człowiek na torze" - kiedy pod kołami pociągu ginie emerytowany maszynista, powołana zostaje komisja mająca wyjaśnić okoliczności tego zdarzenia. Do prawdy widz dociera tu, poznając różne wersje wydarzeń przedstawione z punktu widzenia kilku osób.

Zaliczana dziś do klasyki i uznana za mistrzowskie dzieło reżysera "Eroica" z 1957 roku, składa się z dwóch nowel: "Scherzo alla pollacca", której akcja toczy się w czasie Powstania Warszawskiego i "Ostinato lugubre" rozgrywająca się w obozie jenieckim.

"Zezowate szczęście" z 1959 roku to tocząca się na przestrzeni od czasów przedwojennych, przez wojnę i okupację, aż do lat 60., historia Jana Piszczyka. Jak pisał Aleksander Jackiewicz ("Moja filmoteka. Kino polskie", 1983) "Zezowate szczęście jest nie tylko opowieścią o dziejach oportunisty, ale również, a może głównie, o dziejach kraju, które ten oportunizm uwarunkowały".

W 1961 roku, Munk rozpoczął prace nad ostatnim swoim filmem "Pasażerka", do którego scenariusz stworzył wspólnie z Zofią Posmysz-Piasecką, na podstawie jej wcześniejszego słuchowiska radiowego "Pasażerka z kabiny 45" (w 1962 roku ukazała się również powieść "Pasażerka"). Fabuła oparta jest na wspomnieniach Lizy, Niemki, która była strażniczką w obozie koncentracyjnym, które wracają do niej, kiedy podczas podróży transatlantykiem, wydaje jej się, że widzi jedną z więźniarek - Polkę Martę. Prace nad filmem, po tragicznej śmierci reżysera, dokończył jego współpracownik Witold Lesiewicz. Andrzej Munk zginął 20 września 1961 r. w wypadku samochodowym pod Łomżą, jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Od 1965 r. łódzka Szkoła Filmowa przyznaje najlepszym debiutantom roku nagrody imienia Andrzeja Munka.